top of page

Waar de sterre bleef stilstaan

Foto van schrijver: Sofie Verschueren
Sofie Verschueren
30 dec 2011
4 minuten om te lezen

Bijgewerkt op: 22 uur geleden

Het is eigenlijk gewoon een dag als een andere, maar die symbolische drempel van het nieuwe jaar doet je toch af en toe een beetje stilstaan. Misschien zijn het de veranderingen in mijn lichaam en in ons leven, maar mijn gedachten zijn de laatste tijd heel vaak bij jou.

Ik had vroeger mijn eigen kamer bij jou, en als ik daar buiten stapte, botste ik op een gigantische familiefoto. Jouw moeder helemaal in het midden en daarrond verschrikkelijk veel zonen, dochters, kinderen en kleinkinderen. Op die foto was ik het een stuk van een vijfgeslacht. Moemoe met haar één been –  ze had suikerziekte en miste een been en zo noemden wij haar nu eenmaal – was de overkoepelende factor.

Maar jij had die functie overgenomen. De mater familias, het bindmiddel, de kop, het hoofd. Er was een nieuwe familie ontstaan, die zich helemaal aan jou ontsponnen heeft. En die enkele jaren geleden aan een tweede groeironde is begonnen, met nieuwe kleinkinderen en achterkleinkinderen die van dezelfde leeftijd zijn. Met kerstavond zaten we vorige week rond een gezellige tafel allemaal samen, dichter bij elkaar dan ooit tevoren, maar zonder ons kopstuk.

Oma, ik keek er zo naar uit om jou te vertellen dat ik mama zou worden. We zouden dan een koffie gaan drinken, met een taartje. En ontelbare stoffenwinkels aflopen. Ik zou je kunnen vertellen welke dekbedovertrekken ik wel wilde, je zou gordijnen maken voor het kleintje en vast en zeker voorstellen om in de kringloopwinkel een wieg te kopen die jij dan helemaal met verse stof in het nieuw zou steken. En zoveel andere dingen.

Wij hadden altijd een speciale band. En dit wilde ik ook zo graag met jou delen. Oma en kleindochter – en buggy. Voor je ziek werd, was je de meest actieve 60 en 70-plusser die ik ooit ben tegengekomen. We konden dus gerust lange wandelingen maken en jij zou trots kunnen uitpakken met je tweede achterkleinkind. Ja, dat zouden we zeker doen.

Als ik terug denk aan mijn eigen kindertijd oma, dan kom ik altijd weer bij jou terecht. Ik had mijn eigen kamer en die werd meestal een paar keer per week gebruikt. Het weekend, dat was bij oma. Koffiekoeken, bakken, huisjes bouwen, ons J. wakker maken met een glas koud water. De vakanties, die waren bij oma. Mijn oma.

En nu zit ik hier, met een heel vreemd gevoel. Ik krijg het niet van mijn afgeschud dat ik jou niet kan vertellen dat er een kindje in mijn buik zit. Je hebt het zelf vijf keer gedaan, dus we konden zeker ervaringen uitwisselen. Dit is eigenlijk iets wat ik niet zonder mijn oma wil doen. Jij was er altijd bij, jij moet er nu ook bij zijn in deze allergrootste stap in mijn leven. Waar ben je?

Soms kijk naar boven. Soms babbel ik tegen mezelf tegen jou. Soms kijk ik naar je foto. En altijd hoop ik dat je op de een of andere manier een oogje in het zeil houdt. En dat je af en toe wel eens terug knipoogt.


Reacties van het oude blog


Belle · 30 december 2011

Je verhaal ontroerd me...het is niet raar om naar de hemel te kijken, te praten, ik doe dat zelf regelmatig, het is een soort houvast, die sterretjes aan de hemel. Toen ik zwanger was ben ik het gaan vertellen aan mijn oma (die al 6 jaar geleden overleden is) Ik nam een bloemetje mee naar haar graf en zat er gewoon stil te wezen, gedachten te wisselen en vooral trots te zijn. We begrepen mekaar.

Mijn opa die ik al heel lang ben verloren, was ook mijn God, we beleefden te gekke kinderjaren, mochten koekjes eten in het bed, deden alles wat we thuis niet mochten en de logeerpartijen ieder weekend waren de max! Daarom voelde ik diep in mijn hart dat als ik een zoon zou krijgen ik hem naar mijn opa zou noemen, hij zal zeker te horen krijgen wat voor een toffe pé dat was en ik hoop dat Cériel zijn naam met trots zal dragen!

Belle


Fielosophie · 2 januari 2012

Ik begrijp je gevoel helemaal ondanks het feit dat ik niet zwanger ben of nog geen kinderen heb, vraag ik me nu al zo vaak af hoe het zal zijn wanneer ik niet meer naar mijn eigen mama kan gaan met al die gevoelens, bedenkingen en vragen.

Hopelijk kan je het een plaatsje geven op één of andere manier. Met een foto of een soort ritueeltje zoals Belle al zei...


Tanja · 5 januari 2012

Awel Sofie, ik voel mij ook zo ... 't eerste dat ik tegen mama zei toen ze me begin november vertelde dat mijn Moeke gestorven was ... "Nu heb ik nog ni eens kunnen vertellen dat ik zwanger ben"

Mama heeft het haar blijkbaar nog verteld de dag voordat ze gestorven is, waarop Moeke antwoordde "Awel, ik denk niet dat ik da nog ga meemaken" ... heartbreaking !!!

Dikke knuffels xxx


Recente blogposts

Alles weergeven
Vijftien

De sneeuw was korrelig en dwarrelde op de auto. Het leek de eerste keer in maanden (of jaren) dat we nog eens met ons twee waren. Dat was waarschijnlijk ook […]

 
 
 

Opmerkingen


bottom of page