Waanzinnig. Verliefd.
Bijgewerkt op: 22 uur geleden
Kijk, als ik me stort op zogenaamd wetenschappelijke onderzoeken of de Goed Gevoels van deze wereld, dan zal er vast wel een verklaring voor zijn. Ik kan me zelfs perfect voorstellen wat sociologen, biologen en psychologen als uitleg klaar hebben. Want in diezelfde boekjes word je ook veelvuldig gewaarschuwd voor de breuk die er ontstaat als de baby er eenmaal is en het evenwicht dat je dan als koppel moet zien terugvinden. I know. En als ik het al niet in al die boekskes gelezen heb (en believe me, ik lees er veel. Voor het werk, of course. Uhum), dan heb ik het ook al uitgebreid vernomen van vriendinnen. Vrouwen babbelen, weetwel. Over alles (ja, gij daar bange man, over alles ja.)
Enfin. Het zit zo. Voor zover dat mogelijk is, ben ik me bewust van het feit dat onze relatie drastisch zal veranderen. Alsook, dat ons leven grondig door elkaar geschud zal worden. En voor zover een mens zich daar op kan voorbereiden (niet dus), zijn we daar op voorbereid. En hebben we allebei al duidelijke signalen afgesproken, wanneer en hoe er aan de alarmbel getrokken zal moeten worden, als het nodig blijkt te zijn. Maar het is toch ook gewoon een heel natuurlijk proces. Wat ook niet over-geanalyseerd moet worden. Want ja, het gaat veranderen. En ja, dat zal even of even langer moeilijk zijn, maar ik was er niet aan begonnen als ik niet dacht dat we dat zouden overleven.
Toch zijn er momenten dat ik denk. Auch. Zoals toen ik gisteren mijn meest comfortabele zwangerschapsbroek aantrok na het werk (alleen thuis, niet buiten) en ik toch een zachte “Dit ga je toch niet meer aandoen als Hugo geboren is e”, kreeg. (Het is trouwens een sportieve broek van Fragile, eigenlijk best nog wel dik ok. Maar te hippie volgens mijn lief) En ik panikeer ook wel eens over bepaalde dingen in de slaapkamer, die me na bepaalde knips en andere uitdrijvings- en uitrekkingswerken eerder, wel ja, raar lijken. Of minder prioritair of zo. Maar mits een bepaalde rustperiode, ben ik er ook wel van overtuigd dat zulke dingen weer op gang komen. Ik bedoel, heel wat mensen hebbenmeer dan één kind. Dat komt er niet deus ex machina, toch?
En ik weet niet wat dat hele moederschap met mij zal doen. Of wat een vaderhart bij mijn lief zal teweegbrengen. Ge kunt daar wel over nadenken, maar weten is toch nog iets anders. And so what. Het is de natuur. We gaan ons best doen om af en toe tijd voor ons uit te trekken (ow ja, die babysits die zich al aangeboden hebben, ge moogt gerust zijn) en misschien dat het na verloop van tijd zelfs voor een nachtje of meerdere nachtjes eens zal gebeuren. Ik ben ervan overtuigd dat ouders die kunnen loslaten en af en toe de batterijen opladen, veel gelukkigere ouders zijn en dat zoiets het kind in kwestie alleen maar ten goede komt. En ik heb het over af en toe he. En het is natuurlijk gemakkelijk om nu grote woorden te hebben, zo zonder echte praktijkervaring (Alhoewel, die heel speciale plaats die Mano in mijn hart heeft en in mijn leven heeft gehad, toch al een klein beetje in de buurt komt). Maar ik ga dat dus wel allemaal kei hard proberen.
Anyway. Ik denk dat het dan ook een natuurlijk proces is dat ge tijdens de zwangerschap zo geweldig dicht naar elkaar toegroeit, als koppel. En dat alle mannen op de wereld kunnen doodvallen, want dat ik gewoon de allerbeste naast mijn zijde heb staan. En dat hij mij fantastisch verzorgt, beschermt en verwent. En dat ik ervan overtuigd ben dat hij de allerbeste papa van de hele wereld gaat zijn. Van onze wereld.
Maar het ding is. Mannekes, het is niet meer normaal. De vlinders hebben hier bijna geen plaats meer. Ik ben zo verschrikkelijk ongelooflijk geweldig waanzinnig verliefd op hem.
Reacties van het oude blog
Niet Tom · 21 februari 2012
Melig.
↳ CEO hotel Beel · 22 februari 2012
Massas.
Ineken · 21 februari 2012
Niks mis met melig. I love melig :-)
Eveline · 21 februari 2012
Boekentip: "Een baby erbij en samen gelukkig blijven." Heb het zelf nog niet gelezen, maar wel een recensie over dat boek en die was heel positief.
Karen · 21 februari 2012
Behalve dan dat IK die allerbeste papa hier in huis, heb, volledig herkenbaar :)
Blij dat ik niet de enige ben die soms zou kunnen ontploffen van gelukkigheid (ter compensatie van alle emo buien, voor alle duidelijkheid)
En ja, dat is waarschijnlijk melig. Wordt wel gecompenseerd bij die nachtelijke pampers en zo.
Hugues · 21 februari 2012
Hugo?


Opmerkingen