top of page

Vrienden van de poëzie.

Foto van schrijver: Sofie Verschueren
Sofie Verschueren
19 nov 2017
1 minuten om te lezen

Bijgewerkt op: 21 uur geleden

Er was eens een vrijdagavond en ik werd per ongeluk een beetje poëtisch over de liefde van mijn leven. Sorry not sorry. (Onderweg naar zeven jaar met Tom)

Je strooit pretlichtjes in de donkerholte van mijn hoofd

– het smeult.

Zoals het dauwdeken de ochtendspits kriebelt naar draaglijke drukte

– het groeit.

Jouw strengels drukken mijn knopjes aan

– het gloeit.

Zoals jij en ik

– het wordt.

Zoals de entiteit

– het warmt.

Zoals ons.

Het is. 


Reacties van het oude blog


Eilish · 19 november 2017

In een maatschappij waar vaak de negatieve zaken de hoofdtoon uitmaken is het gewoon schoon om jouw ode aan de liefde te lezen.

Koesteren zou ik zeggen!


Liesbeth Verelst · 20 november 2017

Ik sluit me volledig aan bij bovenstaande comment.

Hartverwarmend.


Thijs · 21 november 2017

Dichten.

Zoals jij.

Dichter.

Zoals jullie.

Dichtbij.

Elkaar.

Schoon Sofie, echt waar!


Recente blogposts

Alles weergeven
Vijftien

De sneeuw was korrelig en dwarrelde op de auto. Het leek de eerste keer in maanden (of jaren) dat we nog eens met ons twee waren. Dat was waarschijnlijk ook […]

 
 
 

Opmerkingen


bottom of page