top of page

Vier jaar.

Foto van schrijver: Sofie Verschueren
Sofie Verschueren
15 jan 2015
3 minuten om te lezen

Bijgewerkt op: 21 uur geleden

Soms kan ik me nauwelijks herinneren hoe het begin moet geweest zijn. Volgens mij was het drie dagen een klein beetje raar, om dan te verschuiven naar totale overgave. Ik herkende de vlinders wel, maar het gevoel dat alles helemaal klopte was nieuw.

Het ging snel voor iedereen, behalve voor ons. Het voelde onmogelijk om twee appartementen te hebben, om niet over kinderen te praten, om niet na te denken over een plek van onszelf, om niet naar de toekomst te kijken. Het vloeide vanzelf in de goede richting.

Het kan niet anders dan dat er ondertussen dingen veranderd zijn. We zijn verhuisd naar onze eigen plek, we hebben een zoon gekregen, we hebben beslist dat er nog plaats is voor een tweede kindje, we zijn op vakantie geweest, we hebben elkaars vrienden ontdekt en de onze gemaakt, we hebben verdriet gekend en intense vreugde.

Maar jij en ik, dat voelt nog precies zoals toen. Ik kan nog steeds overspoeld worden door vlinders. Ik kijk nog steeds smachtend uit naar je thuiskomkusje. Ik heb nog even vaak buikpijn van het lachen omdat je de grappigste man van de wereld bent.

Er zijn alleen zoveel heerlijke kleine dingen bijgekomen. Jij kent me zo goed, dat je bijna altijd op de juiste knopjes weet te duwen. Je kan me blijven verbazen over hoe gegoten het vaderschap je zit. Ik ben al tienduizend keer gesmolten omdat je nog even in de winkel stopt na je werk om iets lekkers voor mij te kopen. Omdat je samen met Basiel ligt te rollebollen van plezier. Omdat je zomaar de afwas gedaan hebt omdat je weet dat ik het graag proper heb. Omdat je een mailtje stuurt om te vertellen hoe de ochtend geweest is. Omdat we geweldig veel leute kunnen hebben door gewoon naar de supermarkt te gaan. Omdat we samen wild enthousiast kunnen worden over belachelijkste dingen, die we onmogelijk met andere mensen kunnen delen. Niemand zou het begrijpen. Dat hoeft ook niet, het is entiteit-only.

Het blijft een zot verhaal. Hoe ik de deur opendeed en jij zei “Hallo, ik ben Tom”. Grappig dat Basiel nu vaak het spelletje “Kom, maar binnen!” speelt met de deur. Want jij bent toen binnengestapt in mijn leven, en hoe.

IMG_2604

Om nooit meer weg te gaan, dat hoop ik vurig. Want jij en ik, dat is meer liefde dan ik kan bevatten.


Reacties van het oude blog


gerhilde maakt · 15 januari 2015

Mooi!


Erika Van Tielen · 15 januari 2015

Moh zo schoon! En herkenbaar ook wel


Erika Van Tielen · 15 januari 2015

Moh zo schoon! En herkenbaar ook wel


Rhinosniffer · 15 januari 2015

Dikke chance, dat hebde gij !


Romina · 15 januari 2015

Liefde. 't Is toch zo schoon.


lilith · 16 januari 2015

Auw, proficiat!


José Ruysevelts · 16 januari 2015

Zo mooi Sofie !

Laat dit blijven duren , voor altijd .


Tita · 16 januari 2015

Smelt! Proficiat!


Le petit requin · 16 januari 2015

Mooi! Proficiat!


Spookje · 16 januari 2015

Proficiat! En binnenkort nog een kersje op jullie nu al mooie taart ;-)


liese · 17 januari 2015

Ook al gaat het goed vooruit, dat maakt het niet minder intens en minder echt! Veel plezier verder samen, het partnerschap is zo geweldig!


Filip · 19 januari 2015

Liefde is ... het aan de hele wereld zeggen dat je hem graag ziet!

Schoon. Echt. Jullie leven nog lang en gelukkig.


Lotte · 19 januari 2015

Oooooh, mooi!


Recente blogposts

Alles weergeven
Vijftien

De sneeuw was korrelig en dwarrelde op de auto. Het leek de eerste keer in maanden (of jaren) dat we nog eens met ons twee waren. Dat was waarschijnlijk ook […]

 
 
 

Opmerkingen


bottom of page