top of page

Het wc-rol-monster

Foto van schrijver: Sofie Verschueren
Sofie Verschueren
16 nov 2011
2 minuten om te lezen

Bijgewerkt op: 21 uur geleden

Bij het lezen van de titel denkt u vast dat ik een verhaal ga vertellen van toen ik, laat ons zeggen, zes was. Maar helaas. The following took place this week. Twenty-seven peoples, en toch.

Ik slaap al een hele tijd slecht. Normaal gezien ben ik een roosje. Maar de dagen dat ik mijn hoofd neerlegde en het volgende bewuste moment het aflopen van mijn wekker was, liggen helaas ver achter mij. Heimwee, zware slaapheimwee naar die tijd.

Vorige week heb ik mijn lief in het midden van de nacht al een keertje wakker gemaakt. Ik was volledig in paniek, na een vieze droom. Een nachtmerrie pur sang, want hij had me verlaten en ik bleef helemaal alleen achter. Pas toen hij al wakker was en mij kalmeerde, had ik door dat het een droom was. Thank God.

Maar zo ging het dus niet met het monster. Dat was echt. Deu-euh.

Het gebeurde tijdens het indommelmoment. Ik dacht dus dat ik nog wakker was, maar blijkbaar niet. Ik moest plassen (oh ja, sleepkiller, ik moet gemiddeld drie keer op een nacht) en trok dus naar de badkamer. Het is uiteraard niet relevant dat het om een andere gang en badkamer ging dan de onze, maar dat merkte ik niet. Ah nee, want ik sliep. Apparently.

Ik probeerde verschillende keren om het licht aan te steken, maar dat lukte niet. Er was alleen een blacklight. Zelfs dat vond ik blijkbaar niet vreemd, een gang en badkamer met blacklight. U kan nu eventueel gekke ideeën krijgen over mij, maar dat is niet nodig. Er hangen ook geen spiegels aan ons plafond, het was maar een droom.

Omdat ik zelfs al slapend loop op te ruimen, nam ik een stukje wc papier van de grond. Dat wel fel oplichtte, door dat blacklight. Had ik beter niet gedaan.

Ik raakte daarmee de staart van het wc-rol-monster, dat als een wilde tijger uit de badkuip kwam gesprongen. Recht op mij.

Op dat moment gilde ik iets van “Oh nee, het wc-rol-monster”. En terwijl ik gilde, besefte ik plots dat ik maar een beetje wakker was. Of net sliep. Ik besefte in ieder geval dat ik net iets heel geks had geroepen.

Ik hoopte dat mijn lief het niet gehoord had. Helaas. Het was blijkbaar nogal luid.

Hij vond het schattig. Schattig, dames en heren. Ik was dus wel bijna dood.


Reacties van het oude blog


TheMiss · 16 november 2011

Ik blijf ook nogal vaak in die 'fase' hangen met genante gevolgen... Gelukkig kan ik ze meestal verdoezelen.


Elke · 16 november 2011

In een deuk!! Hilááárisch!


Lies · 17 november 2011

Hahahahaha subliem!


HansDeZwans · 17 november 2011

Grappig geschreven. Je hebt geluk gehad, zo te lezen.


Nina · 18 november 2011

Oeioei! Laat zoiets maar eens door psychologen analyseren zeg, ge wilt niet weten wat daar gaat uitkomen :)


Marijke · 18 november 2011

mah Sofie toch! hihihi


Recente blogposts

Alles weergeven
Het gaatje.

“In 2026 is er geen plaats meer mevrouw, ik zal u op de wachtlijst zetten.” Het is eind april en ik bel naar de tandartspraktijk waar ik al een jaar […]

 
 
 
Kent u ons concept al?

Het is de vraag die menig restaurantganger vandaag goesting geeft om instant gillend weg te lopen. Om vervolgens een koninginnenhapje te bestellen in de eerste de beste brasserie. Al is […]

 
 
 

Opmerkingen


bottom of page