top of page

Het is donderdag.

Foto van schrijver: Sofie Verschueren
Sofie Verschueren
12 sep 2019
10 minuten om te lezen

Bijgewerkt op: 10 uur geleden

De dag die op zaterdag onhaalbaar leek.

De dag die ons ontslaat van de zware mentale last om over leven en dood te beslissen.

De dag die staat voor de mijlpaal van 26 weken zwanger.

Ik lig hier nog, dat is op zich een wonder. Uit de berichtendie we zaterdag en zondag hoorden, sprak weinig hoop. Maar blijkbaar hebben we48 cruciale uren overleefd zonder in arbeid te schieten, dat was belangrijk. Deconclusie blijft hetzelfde: elke dag is een dag gewonnen. Elke dag dat ze inmijn buik blijft, is een extra kans op (goed) overleven.

De steun, de berichtjes, de online kaarsjesbrigade die opgang is gekomen doet ons zo-veel deugd. Ik geloof ook echt dat het ons tot dezedonderdag heeft gebracht, al die duimen. Het voelt alsof we een klein beetje gedragenworden. Het blijft allemaal verschrikkelijk moeilijk en onzeker, maar ik houdzo lang mogelijk vol.

Want niemand weet wat de toekomst brengt. Terwijl ik dit schrijf,ben ik stabiel, maar dat kan elk moment omslaan. Een aantal parameters zijndaarbij belangrijk: het vruchtwater verlies dat ik heb is helder, geen bloedverlies,geen weeën, geen infectiewaarden en een baby die het goed doet op de monitor. Datis de definitie van stabiel. Zodra daar iets mee gebeurt, verandert de situatieonmiddellijk.

Zou het kunnen dat ik hier nog weken op deze manier lig? Datzou een mirakel zijn, maar dat zou wel echt kunnen. Dus stop aub niet met duimenen hopen, want elke dag brengt ons zoveel dichter bij Dotje.

Ik ben nog niet aan vervelen toegekomen, daarvoor is desituatie veel te heftig. De emoties vliegen nog veel te fel de ziekenhuiskamerrond. Ik probeer de zorgen van me af te zetten: werk en toekomst, hoe het thuisdraait, wat dit financieel betekent, wat een impact het heeft op onze geweldigejongens. Maar er wordt goed voor ons gezorgd.

Elke nacht slaapt er iemand bij ons thuis, zodat Tom hierkan slapen of direct weg kan als er ’s nachts iets zou gebeuren. Dat is eenpuzzel die we dag per dag leggen, want niemand weet hoe ver in de toekomst wemogen kijken. In het beste geval nog enkele weken. Maar het doet zelfs raar omdat uit te spreken. We leven op hoop, maar ook met enorme angst.

Ik mag uit bed ‘voor de was en de plas’. Ik mag dus naar hettoilet gaan (wat elke keer een horrormoment van angst is om wat je in je broekgaat vinden), ik mag mij af en toe douchen. Mijn vliezen zijn toch al gebroken,dus dat kunnen we helaas niet meer tegenhouden. Ik mag ook bezoek ontvangen,maar alleen als dat gezond is. Geen snottebellen dus, om alle infectiegevaar tevermijden.

Dit is heel vreemde situatie, maar ik denk dat we hier in debest mogelijke handen zijn. Ik begin al wat gezichten te kennen, we beginnen deroutines van de dag en zelfs de week te kennen. We kunnen alleen maar hopen datik hier over een paar weken nog altijd lig en mezelf stront verveel.

Ondertussen moet ik vooral rustig blijven. Alle stress vermijden. De wereld is heel klein geworden, het draait echt alleen nog maar om mij en Dotje. Ik moet zelfs mijn andere kinderen redelijk hard uit handen geven, dat is fucking moeilijk. Maar het is ook geen keuze, alles voor hun kleine zus.

Het is al donderdag.

De dag die onhaalbaar leek.

De dag die het deurtje naar de hoop een klein beetje verder open zet.

Meestal gewoon de dag na woensdag, maar voor nu altijd eenmijlpaaldag.

Op naar morgen. In de verte dromen we zelfs al van volgende donderdag.

Bedankt allemaal, voor het medeleven. Van ons allemaal.


Reacties van het oude blog


Hanne · 12 september 2019

Komaan dotje! Wij blijven duimen


Heidi · 12 september 2019

Ik denk veel aan jullie en aan die sterke Dot!

Goed gedaan hoor, die mijlpaaldag is al binnen. Op naar de volgende!

Laat de wereld maar even om jullie 2'tjes draaien, je zonen zullen zeker trots zijn dat je kleine zus zo lang mogelijk laat groeien!

De duimen blijven in de lucht en de vingers gekruist ;-)


Hanne · 12 september 2019

We zijn zo blij voor jullie dat het donderdag is! Jullie doen dat zo goed daar, Dotje gaat in een fantastisch gezinnetje terechtkomen. Dat er nog veel donderdagen mogen komen voor ze komt piepen en je dat ziekenhuiseten kotsbeu bent ;-) !

(En je moet maar denken: dat ze er gekomen is, is een klein mirakel, dus dat dochtertje van jullie kan jullie en de medische wereld nog verbazen he)


Lise · 12 september 2019

ook hier worden keihard veel duimen omhoog gestoken! Bij elk instagrampostje hoop ik dat 't een nieuw baxterberichtje of zo is. Elke keer met wat angst en bezorgdheid ga ik kijken, om dan mega-opgelucht te zijn als het positief nieuws is. Dus mentale kaarsjes, check!!!

#teamdotje all the way!


Camille · 12 september 2019

De kaarsjes branden hier, ook online. Volop mee aan het duimen en bidden en goeie vibes sturen voor jullie allemaal, maar toch vooral voor dat Dotje.


Lies Clerx · 12 september 2019

De belangrijkste donderdag ever!! Dat er nog vele mogen volgen. We volgen en duimen mee - go Sofie en dotje! Met dat sterke team rondom jullie, in betere handen kan je vandaav niet zijn. Stay strong!


Annelies Thuwis · 12 september 2019

Yes! Op naar volgende donderdag. Komaan Dotje! Komaan Sofie's lichaam. Jullie kunnen dit! De kaarsjes branden hier iedere dag voor jullie en ik denk constant aan hoe het met jullie gaat. Ik blijf keihard duimen en hopen. Dat je er nog wekenlang stabiel mag liggen en je je ontiegelijk hard mag gaan vervelen op den duur :) Dit is zo'n absurde wens eigenlijk he, maar toch. Ik wens het jullie van harte. #teamDotje <3


Anneleen · 12 september 2019

Wij blijven duimen hoor! Ik leef mentaal enorm met je mee.

Komaan Dotje! En ook komaan Sofie! Moet zo zwaar zijn...


Juf José :-) · 12 september 2019

De kaarsjes blijven branden ! Hopelijk kan je daar nog een hele tijd blijven liggen ...Zoiets wens je normaal niet ... Maar deze keer wel ... Komaan Dotje ... Komaan Sofieke.. xxx


Lize · 12 september 2019

Ik blijf ook duimen dat je je straks kei hard gaat vervelen!


Liesbeth · 12 september 2019

Ik hoop mee!

Ik wens je nog vele weken van verveling, nog vele weken ziekenhuiseten, mét een dikke buik waar Dotje nog verder kan groeien. Go go go!

Nog veel moed en fijn dat je zo'n lief netwerk rond je gezin hebt.


kris · 12 september 2019

Tussen al het duimen door, dromen we allemaal met jullie mee. Op naar nog vele donderdagen!


Birgit · 12 september 2019

al onze duimen draaien hier overuren voor jullie! Dat ze nog maar lang en veilig in jouw buik mag blijven zitten!


Annick · 12 september 2019

En ik schrijf hier... en duim elk moment van de dag. Maar ik huil ook omdat ik zo hard weet waar jullie in zitten en de rollercoaster van 2019 in jouw woorden zit... die onzekerheid, het feit dat niemand je kan vertellen hoe dit lopen gaat... de monitor. Elke waarde die je mee kent... het ziekenhuispersoneel dat als bekenden beginnen voelen...

2019 was dat allemaal en nog veel meer. En ik voel je woorden en ik huil... om het verlies maar ook om de winst... er drupte net een traan op het hoofd van mijn zoon die in de draagzak bij mij hangt. Komaan Sofie... komaan Dotje: jullie verzetten samen bergen en ik weet als geen ander dat het kan!


Lore · 12 september 2019

no words, just thumbs ;-)

xxx


Le petit requin · 12 september 2019

Ik heb nog nooit zo hard gewenst dat iemand wéken in het ziekenhuis moet blijven, maar jou wens ik het - hoe absurd het ook blijft klinken - keihard toe en blijf even hard duimen. Jullie Dotje doet dat keigoed; elke dag een stapje dichter naar jullie leven samen. En zo mooi om te lezen dat jullie zo'n sterk opvangnet hebben.


tiny · 12 september 2019

Elke dag is 't eerste wat ik doe: op IG kijken of alles nog ok is met Sofie en Dotje. Om maar te zeggen dat we keihard meeleven.

Alle duimen in de lucht en een stuk of honderd kaarsjes!


Anna Berg · 12 september 2019

Even is er alleen het nu. Liggen, rusten, duimen. Focus op het kindje in je buik. Vertrouwen op de kracht van natuur en wetenschap.💚


Karen · 12 september 2019

Wat een fantastische donderdag is dit!

Super blij voor jullie, en nu verder doen zoals jullie bezig zijn!


Ester · 12 september 2019

Ik duim mee <3

Dotje wordt een super sterke madam, dat weet ik nu al.


Kleine Atlas · 12 september 2019

Zeer, zeer goed. Geen situatie is te vergelijken met elkaar, echt niet, maar ook ik heb ooit moeten kiezen of ik voor God zou spelen, en het ontzettend ontwrichtende van die situatie wekte heel hevige emoties los bij mij, die absurd lang zijn blijven hangen. Los nog van alle andere situaties waar jullie momenteel doorgaan.

Ik merk dat ik je enorm wil geruststellen wat je zorgen om de ‘grotere wereld’ betreft. Dat Felix en Basiel er echt wel door komen. Dat ik vrij zeker ben dat mensen ontzettend blij zijn dat ze kunnen komen helpen. Dat ik ook denk dat het financieel wel goed komt (we houden wel een collecte als jullie op straat komen te staan). Maar ik heb ook gemerkt dat rationele antwoorden emotionele piekernissen niet altijd adequaat kunnen bezweren. Daarom een ander soort antwoord: ik snap dat je je zorgen maakt. Ik hoop dat je het kan relativeren of uit handen kan geven, maar ik snap het wel.


Eefke · 12 september 2019

Ook hier leef ik hard mee en ben ik telkens heel benieuwd naar je updates, duimend voor goed nieuws!! Kan het me echt niet voorstellen wat dit met je doet, zeker nu ik zelf maar een weekje verder ben dan jij... Veeeel veel goeie moed daar!! 🍀🍀🍀🍀🕯️🕯️🕯️🕯️


vervloet · 12 september 2019

duimen gaan hier ook nog altijd omhoog, blijven hopen en moed houden!!


Sofie · 12 september 2019

Raar hoe hard je bezig kan zijn met iemand die je eigenlijk niet kent. Ik denk zoveel aan jullie, ieder kaarsje die ik brand is voor jullie en ik hoop met heel mijn hart dat ze nog lang in je warme buik mag vertoeven. Komaan dotje!


Katrien Verswijvel · 12 september 2019

Je doet het fantastisch, Sofie! Ik weet zeker dat het de band met je dochter alleen nog sterker gaat maken. En ik hoop dat het op de duur zal worden "En attendant Godotje".


Sarah · 12 september 2019

Donderdag Wonderdag!

Jullie doen dat fantastisch.


Veerle · 12 september 2019

Hoop dat er nog veel donderdagen mogen volgen...🤞🤞🤞🍀🍀🍀


An · 12 september 2019

Ik denk dat ik voor het eerst iemand verveling wil toewensen: Sofie: ik hoop dat je je de komende weken rot verveeld! De duimen blijven hier onafgebroken in de lucht!


Ann-Katrien · 12 september 2019

Ik hoop dat je alsnog mag proeven van een kerstdiner in het ziekenhuis, maar bekijk het for now maar dag per dag. #teamdotje


Isabel · 12 september 2019

Ik zat 19 jaar terug in dezelfde situatie. Lag 11 weken in het ziekenhuis en mocht enkel uit bed voor de grote boodschap. Niet om te eten, niet om de douchen, zelfs niet voor de kapper. Om de week werd mijn infuus verwisseld van arm.

Maar de zoon werd wel gezond geboren en dat was het belangrijkste.

Er zijn erg veel verhalen om je aan op te trekken en iedereen duimt mee.

Goodluck!


Emmely Treffers · 12 september 2019

Wat verschrikkelijk heftig. Ik weet nog heel goed dat ik bij mijn oudste dochter met 27 plotseling een nacht in het ziekenhuis moest blijven omdat mijn buik wel erg onrustig was. Dat zette gelukkig niet door, maar heb daarna vooral rustig in bed moeten liggen. Super saai, maar zo de moeite waard voor dat kleine mensje in mijn buik. Jullie situatie ziet er slechter uit met al gebroken vliezen. Ik hoop dat het nog lang goed genoeg blijft gaan om de bevalling uit te stellen. Mijn oplossing tegen vervelen: heel veel Netflix, al die series waar je anders nooit tijd voor hebt. Sterkte!


nobutterfly · 12 september 2019

Komaan Dotje, zorg maar dat je mama zich gaat vervelen! Ik duim heel hard voor elke extra dag


Lies · 12 september 2019

Oef... wat een opluchting om dit bericht te lezen. Er is nog steeds de grote onzekerheid en ongerustheid, maar ook al een tikkeltje opluchting en een sprankeltje vertrouwen. Elke dag extra is gewonnen,de allerbelangrijkste dagen zijn gepasseerd en de belangrijkste mijlpaal is genomen. We duimen dat je nog heel veel mijlpalen mag bereiken, en elke dag is er eentje.

Zelf zat ik vijf jaar geleden in een gelijkaardige situatie: een onvoldragen zwangerschap waarbij elke dag extra er toe deed. Hier is het allemaal goed gekomen. En echt: hier wordt ontzettend hard geduimd, gehoopt en gesupporterd dat het jullie ook gegund is. Van harte....


Karlien · 12 september 2019

Hier wordt er flink geduimd met alle grote en kleine duimpjes!! Het is echt te hopen dat je het op den duur echt beu gaat worden om daar te zijn. De jongens gaan je missen maar de reactie als ze hun zusje hebben, gaat goud waard zijn. Dus laat de verveling maar komen!


F.C · 12 september 2019

Wat een geweldig nieuws! Donderdag wordt een nieuwe feestdag.

En zo fijn dat jullie zich gedragen voelen in deze tijden.

Hou vol...


Evelien · 12 september 2019

🍀🍀🍀


Caroline · 12 september 2019

🍀🍀🍀👍👍👍


Sarah · 12 september 2019

Ik duim ook mee voor jullie! 🍀🍀🍀


Eef · 13 september 2019

Jullie doen het fantastisch!

De donderdag kreeg een magische sprankel en ondertussen is het al bijna vrijdagochtend. Op naar de volgende donderdag 🍀

Go Sofie en go Dotje en go papa en lieve grote broers ❤️


katleen · 13 september 2019

We blijven mee hopen! Go Dotje!


viviane vanrossum · 13 september 2019

ik blijf voor jullie duimen en kaarsjes brranden. veel sterkte x


Daphne · 13 september 2019

Ongelooflijk. Jullie doen het fantastisch: wat een kracht en wat een liefde. Dat de hoop met de dag verder mag groeien & sterker worden, net als jullie Dotje. Er wordt hier heel veel geduimd voor een goede afloop. En wat een geluk om zo gedragen te worden door jullie netwerk, jullie verdienen het zo ontzettend hard. X


Suzanne Mayer · 14 september 2019

Team Dotje Duim omhoog!


ysabje · 14 september 2019

Dat alles goed moge komen. Dat jullie allemaal gezond mogen zijn.

Ik hoop mee!


Liesbeth Verelst · 14 september 2019

Hè Sofie,

De kaars is bijna op, maar er liggen hier nog 2 en ik ga er nog in slaan,want ik denk/ hoop dat ik ze nog nodig ga hebben. Het is nu zaterdag als ik dit post,dus so far so good hoop ik. Ik duim nog altijd mee.


ysabje · 14 september 2019

hoe is het ondertussen? ik hoop zo dat het goed komt! (gek dat je zo kan meeleven met iemand die je niet kent...)


Recente blogposts

Alles weergeven
Wereldprematurendag, vier jaar later.

Het was een bange uitputtingslag. Drie maanden leefde ons gezin in stukken. Veertien weken dat jij nog in mijn buik had moeten zitten , maar doorbracht in een plastic huisje […]

 
 
 

Opmerkingen


bottom of page