top of page

En hoe is’t?

Foto van schrijver: Sofie Verschueren
Sofie Verschueren
29 jun 2010
2 minuten om te lezen

Bijgewerkt op: 21 uur geleden

Het is zowat de meest uitgeholde vraag die er bestaat. Eigenlijk betekent het gewoon goeiendag – ik weet verder niet per sé iets te zeggen – maar ik wil toch niet dat er een genante stilte valt – dus ik vraag maar even hoe het ermee gaat – want iedereen doet dat. De meeste mensen antwoorden dan ook uit gemakkelijkheid: “Goed jong, alles goed”. “En met u?”. “Jaja, alles ok”.  Voila, daar zijn we dan ook weer vanaf.

We hebben ze allemaal, dat soort conversaties. Wie zonder zonde is, werpe de eerste steen. Ik doe er vrolijk aan mee, hoewel ik er eigenlijk de kriebels van krijg. Want ik zit namelijk met een probleem, als die vraag gesteld wordt. De laatste tijd krijg ik het niet over mijn lippen, die doodsimpele “goed, goed”. Want het gaat niet echt goed. Plots lijkt het trouwens ook alsof dubbel zoveel mensen mij die vraag stellen – terwijl dat waarschijnlijk gewoon niet opvalt als ge met overtuiging kunt zeggen  “Kei goed jong, dat gaat hier allemaal op rolletjes”.

Ik heb er iets tegen om niet de waarheid te zeggen. Dat lukt me gewoon niet. Ik kan niet schijnheilig “goed, goed” zeggen, als ik vanbinnen denk “Wanneer komt die zonneschijn hier na de regen?”. Tegelijkertijd heb ik ook helemaal niet de behoefte om alle miserie altijd uit de doeken te doen. En zeker niet tegen alleman. En ik wil ook vermijden dat mensen mij gaan vermijden, omdat ik altijd aan het ‘zagen’ ben. (Terwijl ik eigenlijk gewoon antwoord op de vraag)

Dus ik vraag mij oprecht af, als mensen met de welbekende vraag komen en eigenlijk gaat het niet zo goed, wat doe je dan?


Reacties van het oude blog


liza · 29 juni 2010

Gewoon eerlijk zijn? Zeggen: 't gaat niet zo goed met m'n grootmoeder, maar 'k heb het er verder liever niet over.

(Ik durf zo'n dingen wel zeggen eigenlijk. En de meeste mensen nemen dat best goed op.)


Mikaël · 29 juni 2010

Ik vind het ook altijd een moeilijke. Hol dikwijls. En mensen wachten soms zelfs niet eens op een antwoord. Maar ja, een beleefde plichtpleging zeker als glijmiddel om conversatie te starten ?


Lies · 1 juli 2010

"Och ja, het is al beter geweest, maja" ofzo zeggen. Ik ken dat, van dat altijd de waarheid willen vertellen. Niet gemakkelijk, hé? Maar wel zo eerlijk, ik zou het niet anders willen...


Daan · 7 juli 2010

Ik ben ook een voorstander van de gewoon de waarheid te vertellen.

"Slecht, eigenlijk. Maar we hoeven er niet over te praten."

Diegenen die meer willen weten vragen dan wel verder. Maar zoals Liza zegt, je hoeft er zelf niet verder op in te gaan.


DominiK · 10 juli 2010

"En hoe het met je gaat

hoe het met je gaat

Mensen houden niet van stilte

als ze vragen hoe het met je gaat"

Uit "Stapels en lijstjes" van Yevgueni

en ook:

"en hoe het met je gaat

hoe het met je gaat

ze verwachten echt geen eerlijk antwoord

als ze vragen hoe het met je gaat."

Yevgueni, nog steeds een onderschatte groep, als je het mij vraagt.


Recente blogposts

Alles weergeven
De Oorkonde

“En wie bent u?”, vroeg ik aan de statige man die naast me kwam zitten in de steile, kleurrijke zaal van de Grote Post in Oostende. Ik kon wel door […]

 
 
 
Kent u ons concept al?

Het is de vraag die menig restaurantganger vandaag goesting geeft om instant gillend weg te lopen. Om vervolgens een koninginnenhapje te bestellen in de eerste de beste brasserie. Al is […]

 
 
 

Opmerkingen


bottom of page