top of page

Elke avond.

Foto van schrijver: Sofie Verschueren
Sofie Verschueren
24 mei 2015
2 minuten om te lezen

Bijgewerkt op: 21 uur geleden

We wachten tot het vogeltje afgaat, dan gaat hij met zijn vader naar boven. Tanden worden gepoetst (meestal toch), de pamper gaat weer aan. Papa moet nog heel eventjes bij hem komen liggen. Na het verhaaltje zegt hij “Mama ook nog bedje komen liggen”. Het is in die volgorde en niet anders.

Eerst papa, dan mama.

Ik kruip bij hem onder de deken. We lezen hetzelde verhaaltje als de zeventwintig avonden voordien. Ik mag trouwens niet echt voor-lezen, we hebben onze eigen histoire gemaakt met de prentjes die we tegenkomen. Nog voor we de bladzijde omdraaien, zit hij al met het grapje klaar dat we gisteren ook gemaakt hebben over het meisje dat onder de boom slaapt. En de dag daarvoor.

En de dag daarvoor.

Na het boekje draaien we naar elkaar en wil hij nog vertellen. We denken nog eens na bij wat er allemaal gebeurd is vandaag. Wat er morgen gaat gebeuren. We overlopen wie er al allemaal slaapt. De kindjes in zijn klas. Familieleden. De meneer van de winkel. Hij neemt me stevig vast en draait met mijn haar. Of zijn haar.

Het vaste slaapwelritueel.

Ik mag elke avond naar boven, na het momentje met zijn papa. Dan kom ik de kamer binnen, hij ligt al helemaal weggestopt in de gezelligheid van zijn bedje. Hij gooit zijn deken wat opzij en klopt met zijn hand op de matras. Hier moet je komen liggen, mama. Kom maar.

Dat moment, my favourite.


Reacties van het oude blog


Lotte · 24 mei 2015

Oooooh, mijn hart zwelt van warmte en gezelligheid als ik dat lees :-)


gerhilde maakt · 24 mei 2015

Mooi!


Liese · 24 mei 2015

Herkenbaar!


oon · 24 mei 2015

Klinkt als puur genieten.


Adelheid · 25 mei 2015

Zalig ! Koester die momenten ... 17 jaar later kijkt mijn grote zoon me soms aan en zegt hij zelf : spijtig hé dat je me niet meer kan onderdekken ... maar het gedeelde gevoel blijft gelukkig wel nagloeien !


Mamafien · 25 mei 2015

Hoe lief!!


Ester · 27 mei 2015

Oh de heerlijkheden van het moederschap. (wel herkenbaar, dat van de papa, die altijd voor gaat. altijd.)


Recente blogposts

Alles weergeven
Vijftien

De sneeuw was korrelig en dwarrelde op de auto. Het leek de eerste keer in maanden (of jaren) dat we nog eens met ons twee waren. Dat was waarschijnlijk ook […]

 
 
 

Opmerkingen


bottom of page